بهبود اقتصادی پس از بلایای طبیعی

Sonali Deraniyagala یک اقتصاددان و خاطرات است. وی عضو دانشکده گروه اقتصاد دانشکده مطالعات شرقی و آفریقا ، دانشگاه لندن است و یک محقق تحقیقاتی در دانشگاه کلمبیا ، شهر نیویورک ، ایالات متحده آمریکا است.

مه 2016 ، شماره 1 جلد. liii ، اقدام بشردوستانه: یک مسئولیت مشترک

n بلایای طبیعی زندگی را خرد می کند. میدانم. در سال 2004 ، سونامی اقیانوس هند معدن را خرد کرد.

آنها همچنین جوامع و گاهی اوقات کل کشورها را خراب می کنند. بلایای ناگهانی فاجعه آمیز مانند زمین لرزه ، سونامی ، طوفان و سیل باعث ویرانی در اثر ویرانی می شود. بلایای آهسته مانند خشکسالی به مرور زمان آسیب مداوم وارد می کند.

از دست دادن زندگی در وقایع اخیر به تنهایی حیرت انگیز است. حدود 250،000 نفر در سونامی 2004 در چندین کشور کشته شدند. تخمین زده می شود 140،000 جان در زمین لرزه سال 2010 در هائیتی از بین رفت. در میانمار ، 120،000 نفر از بین رفتند که سیکلون نرگس در سال 2008 به زمین آمد. زمین لرزه کشمیر در پاکستان در سال 2005 و زلزله سیچوان در چین در سال 2008 هر یک بیش از 85،000 کشته است. زمین لرزه و سونامی که در سال 2011 به ژاپن رسید ، منجر به کشته شدن 18000 نفر شد. خشکسالی شدید یکی از علت 230،000 کشته شدن در سومالی بین سالهای 2010 تا 2012 بود. هر یک از این زندگی ها با ارزش بودند - فردی ، پیچیده و انسانی. تابش خیره کننده اعداد گاهی ما را به این امر کور می کند.

مقیاس این فاجعه ها ، مقابله و بهبودی در نتیجه آنها را دشوار می کند. بازماندگان و جوامع آسیب دیده از دست دادن جان و معیشت خودداری می کنند. ملل و دولت ها با وظیفه غول پیکر بازگرداندن و بازسازی دارایی های نابود شده - هم اقتصادی و هم اجتماعی مقابله می کنند.

اما وضوح در درک ما از چالش های توسعه اقتصادی پس از فاجعه ضروری است. در سطح جهان ، قرار گرفتن در معرض خطرات این وقایع احتمالاً در آینده افزایش می یابد. پیش بینی می شود تغییرات آب و هوایی شدت حوادث شدید آب و هوایی را تشدید کند. علاوه بر این ، تعداد ما که در زمینه های مستعد خطر زندگی می کنیم ، تنها با حرکت به شهرهایی که پیشگیری از فاجعه ناکافی یا به مناطق جغرافیایی (دشت های سیل ، تپه های شیب دار) دارند ، افزایش می یابد که به ویژه در برابر خطرات آسیب پذیر هستند.

ضررهای اقتصادی ناشی از بلایای

اثرات مخرب بلایای طبیعی بیشتر در کشورهای فقیر نسبت به کشورهای مرفه تر احساس می شود. در حالی که هر دو کشور ثروتمند و فقیر در معرض خطرات طبیعی هستند ، بیشتر 3. 3 میلیون مرگ و میر ناشی از فاجعه طی 40 سال گذشته در کشورهای فقیر رخ داده است. به عنوان مثال ، زمین لرزه 7. 0 در هائیتی در سال 2010 منجر به مرگ و میر 140،000 کشته و خسارات اقتصادی ویرانگر شد ، در حالی که زلزله 9. 1 در شیلی در همان سال 500 نفر را کشته و تأثیر منفی نسبتاً کمی بر اقتصاد ملی داشت.

خسارت اقتصادی ناشی از بلایای مختلف متفاوت است. دارایی های سرمایه و زیرساخت هایی مانند مسکن ، مدارس ، کارخانه ها و تجهیزات ، جاده ها ، سدها و پل ها از بین می روند. سرمایه انسانی به دلیل از دست دادن زندگی ، از دست دادن کارگران ماهر و نابودی زیرساخت های آموزش و پرورش که مدرسه را مختل می کند ، از بین می رود. منابع طبیعی یک کشور نیز ممکن است تحت تأثیر قرار گیرد. بلایای طبیعی مکرر می تواند منجر به "رفتار تطبیقی" توسط افراد و جوامع شود که باعث ضرر اقتصادی بیشتر می شود. کشاورزان ممکن است برای افزایش بهره وری زمین خود در مناطق مستعد خشکسالی کمتر سرمایه گذاری کنند.

فقرا به طور نامتناسب تحت تأثیر قرار می گیرند

فقرا سخت ترین ضربه در اثر بلایای طبیعی هستند. میزان مرگ و میر به طور معمول در بین کسانی که کمترین درآمد دارند بالاترین است. آنها به احتمال زیاد در مناطق مستعد خطر زندگی می کنند یا مسکن شکننده دارند. هنگامی که سیکلون نرگس در سال 2008 به دلتای ارموادی در میانمار برخورد کرد ، یکی از دو خانواده یکی از خانه های خود را به طور کامل با باد و سیل نابود کرد. در هائیتی ، مرگ و میر ناشی از زلزله سال 2010 در میان فقیر شهری پورت-پرنس ، که در مسکن ضعیف ساخته شده و شلوغ زندگی می کردند ، بالاترین بود.

فقرا نیز از دست دادن دارایی های اقتصادی به طور نامتناسب رنج می برند. بلایای طبیعی مزارع ، دام ، کارگاه آموزشی و تجهیزات را از بین می برد. ممکن است خانواده ها برای تأمین نیازهای اساسی مجبور به فروش دارایی شوند-خانواده های روستایی در مناطق خشکسالی که اغلب برای خرید مواد غذایی گاوها می فروشند. از آنجا که فقرا کمتر قادر به جایگزینی این دارایی های ارائه دهنده درآمد هستند ، ممکن است در "تله های فقر" طولانی مدت قرار بگیرند ، که از آن قادر به ظهور آنها نیستند. شواهدی از سراسر جهان-از فیلیپین گرفته تا اتیوپی تا کلمبیا-نشان می دهد که فقر در جوامع تحت تأثیر فاجعه اغلب افزایش می یابد.

این شوک اقتصادی که توسط فقرا تجربه می شود می تواند اثرات مضر داشته باشد که نسل ها را به خود اختصاص داده اند. ثبت نام در مدرسه ممکن است سقوط کند زیرا والدین برای کمک به افزایش درآمد خانواده ، فرزندان را از مدرسه بیرون می کشند. حتی اگر این هدف به موقت باشد ، می تواند دائمی شود ، همانطور که در اواخر دهه 1990 در خشکسالی در مرکز مکزیک انجام داد. هنگامی که خشکسالی و کسری مواد غذایی باعث سوء تغذیه در کودکان خردسال می شود ، توانایی شناختی و بهره وری بالقوه در سالهای بعد رنج می برد. در تانزانیا و زیمبابوه ، کودکانی که در طول خشکسالی سوء تغذیه می شوند ، درآمد عمر کمتری دارند.

طراحی و اجرای سیاست و اقدام برای بهبود اقتصادی در پی یک فاجعه طبیعی کثیف و پیچیده است. دارایی های نابود شده باید بازسازی و جایگزین شوند. معیشت گمشده باید احیا شود یا موارد جدیدی ایجاد شود. اقدامات سریع و مؤثر ، هم برای حفظ رشد اقتصادی و هم برای رفاه عمومی در کشورهای مبتلا به فاجعه ، و برای کاهش رنج افراد و جوامع که مستقیماً تحت تأثیر این وقایع وحشتناک قرار دارند ، لازم است.

هیچ طرح جهانی برای بهبودی وجود ندارد - برای افراد ، جوامع یا ملل. روند بازسازی اقتصادی برای هر کشوری که تحت تأثیر یک فاجعه طبیعی قرار دارد ، منحصر به فرد است. با این حال ، چالش ها و دشواری هایی وجود دارد که برای اکثر کشورها مشترک است ، و درک آنها مهم است اگر سیاست ها و اقدامات برای کاهش رنج های انسانی که هنگام اعتصاب بلایای رخ می دهد ، کاهش یابد.

سرعت بهبودی اهمیت دارد. این امر به ویژه در کشورهای در حال توسعه که معیشت حتی در صورت عدم وجود یک فاجعه نیز بی خطر است ، صادق است. هنگامی که بازسازی پس از فاجعه کند است ، درد اقتصادی و محرومیت از خانواده ها و جوامع عمیق و ماندگار است. مطالعات انجام شده پنج سال پس از آنکه سیکلون نرگس در میانمار سقوط کرد ، نشان داد که بیش از نیمی از خانوارهای بازمانده هنوز نتوانسته اند قایق های ماهیگیری و دام های گرفته شده در اثر طوفان را جایگزین کنند.

کیفیت بهبود اقتصادی نیز اهمیت دارد. بلایای طبیعی اغلب به عنوان فرصتی برای "بهتر ساختن" - مسکن ، جاده ها ، مدارس و بیمارستان ها فراهم می شود. با این حال ، این مهم است که منظور ما از "بهتر" را روشن کنیم. بازسازی مسکن و زیرساخت های عمومی با استانداردهای بالاتر ایمنی که خطر فاجعه را کاهش می دهد بسیار مهم است. این ضررهای انسانی و اقتصادی را در رویدادهای آینده به حداقل می رساند و به نرم شدن ترس و آسیب های بازماندگان کمک می کند زیرا آنها دوباره به زندگی اجتماعی و اقتصادی ظهور می کنند. میزان مرگ و میر بسیار زیاد در بین کودکان مدرسه در زلزله سیچوان در سال 2008 در چین تا حدودی به دلیل رعایت ضعیف در کدهای ساختمان بود و اطمینان از استانداردهای ایمنی تمرکز اصلی بهبود بود.

بازگشت به عقب بهتر گاهی اوقات به عنوان فرصتی برای یک کشور آسیب دیده برای ایجاد "جهش توسعه" با ایجاد زیرساخت های پیشرفته که در صورت عدم وجود فاجعه وجود نداشت ، "جهش توسعه" دیده می شود. اگر این کار به گونه ای انجام نشود که با در دسترس بودن قابلیت های محلی مطابقت داشته باشد ، با این حال ، بازیابی از بین می رود. بنابراین "ساختن به اندازه کافی" می تواند چیزی باشد که برای اقتصادهای ویران شده بیشتر مورد نیاز است. حتی این مسئله برای کشورهای فقیر که در هنگام اعتصاب بلایای بزرگ از سرمایه انسانی تخلیه می شوند بسیار دشوار است. زمین لرزه در هائیتی در سال 2010 کشور مهارت ها و مبتکران مورد نیاز برای جذب بازسازی پیشرفته را سرقت کرد.

"بازسازی بهتر" نیز باید از نظر فرهنگی سازگار باشد. موارد مسکن جدید و مقاوم در برابر خطر که به دلیل طراحی ناآشنا یا نامناسب باقی مانده است ، بی شمار است. در سریلانکا ، من تمام پروژه های مسکن را به عنوان انبارهای برنج استفاده می کردم زیرا جوامع محلی فکر می کردند اشکال دایره ای مقاوم به سونامی این خانه ها برای زندگی در آن بسیار عجیب است.

چه کسی برنده می شود و چه کسی از بهبود اقتصادی پس از فاجعه از دست می دهد؟این یک سؤال مهم است که باید بپرسید زیرا ذینفعان ممکن است همیشه کسانی نباشند که بیشترین ضرر اقتصادی را دارند. در پی فاجعه ، دولت ها و اهدا کنندگان خسارت و زیان را ارزیابی می کنند و پیشنهادهای فنی را برای بازسازی تهیه می کنند. با این حال ، نتایج این برنامه ها اغلب می تواند از اهداف آنها جدا شود. در عمل ، تعداد زیادی از عوامل دیگر از جمله در دسترس بودن بودجه و مهارت ، کیفیت مؤسسات اجرایی ، علایق واگذار شده و روابط قدرت به کار می روند. بعضی اوقات گروه های آسیب پذیر با حقوق زمین های غیر امن قانونی (زنان ، سهامداران ، کشاورزان مستاجر و اسکواش های شهری) به شدت از دست دادن جان و درآمد در هنگام فاجعه رنج می برند ، و سپس وقتی برنامه های اسکان مجدد حقوق مالکیت عادی خود را تشخیص نمی دهند یا از نظر اقتصادی حتی بیشتر از دست می دهند. گروه های قدرتمند درگیر چنگال زمین هستند. بنابراین ، نابرابری های اجتماعی و اقتصادی جدید یا تغییر یافته می تواند حتی در حالی که بهبود اقتصادی در یک سطح گسترده تر و ملی انجام می شود ، ظهور کند.

حتی پس از بازسازی پس از فاجعه ، الگوهای قدیمی آسیب پذیری و محرومیت می تواند همچنان ادامه داشته باشد. این حتی در کشورهای ثروتمند اتفاق می افتد. ده سال پس از برخورد طوفان کاترینا در نیواورلئان ، ایالات متحده ، نرخ فقر کودکان در ایالت لوئیزیانا بسیار زیاد بود. چنین مواردی لزوم تجدید نظر در مفهوم "بهتر ساختن" را برجسته می کند. این باید نه فقط زیرساخت ها بلکه یک مسیر فراگیرتر از توسعه اقتصادی باشد.

بازسازی اقتصادی پس از یک فاجعه هرگز به طور کامل آنچه را از دست داده است بازیابی نمی کند و جوامع را به حالت "عادی" که قبلاً وجود داشته است ، بازگرداند. غالباً "عادی جدید" وجود دارد ، زیرا جوامع و اقتصادها برای همیشه تغییر می کنند. بازسازی مؤثر اقتصادی در این عادی جدید می تواند رنج افراد و جوامع را کاهش دهد و می تواند رشد اقتصادی و رفاه را در آینده تقویت کند. اما ما باید نسبت به مشکلات و مشکلات احتمالی بازسازی هوشیار باشیم. سیاست و عمل کشورها و اهدا کنندگان نباید تروما و تراژدی بلایای طبیعی را تشدید کنند.

در حالی که این را می نویسم ، خبرهایی از زلزله در اکوادور می شنوم که صدها نفر را کشته و در استان هایی که مرز ساحل اقیانوس آرام هستند ، ویران شده است. خانواده من در سونامی در سال 2004 در سریلانکا کشته شدند و من از این دلهره و دردی که برای بازماندگان این زمین لرزه اخیر در پیش است ، تحت تأثیر قرار گرفته ام. چگونگی زنده ماندن وقتی که ما بسیار بی رحمانه در اثر بلایای طبیعی مورد اصابت قرار می گیریم ، چیزی است که ما به طور ناعادلانه یاد می گیریم و به عنوان افراد ، جوامع و ملت ها می آموزیم.

Chronicle سازمان ملل یک سابقه رسمی نیست. میزبان مقامات ارشد سازمان ملل و همچنین مشارکت کنندگان برجسته از خارج از سیستم سازمان ملل ممتاز است که نظرات آنها لزوماً از سازمان ملل نیست. به همین ترتیب ، مرزها و نام های نشان داده شده و نام های مورد استفاده در نقشه ها یا مقالات لزوماً حاکی از تأیید یا پذیرش سازمان ملل نیست.