نوسان

با حسن نیت از ©Villalongo Studio LLC و سوزان اینگلت گالری، نیویورک.

WILLIAM VILLALONGO زمستان 2015، اکریلیک، کاغذ و مخمل روی پانل چوبی 72 ساعت در 36 وات اینچ

با حسن نیت از ©Villalongo Studio LLC و سوزان اینگلت گالری، نیویورک.

بیانیه مطبوعاتی

OSCILLATION : An Exhibition About Painting by Dan Cameron as a Prospect. نمایشگاه ماهواره ای 4 PS

آدام سیویانوویچ الیوت گرین لیزا ساندیتز ویلیام ویلانگو

5 ژانویه - 23 فوریه 2018

این نمایشگاه آثار چهار نقاش نیویورکی را ارائه می دهد که علاقه مشترکی به کاوش در موضوعات تصویری مرسوم از طریق استفاده از تکنیک ها و نشانه های بصری دارند که به شدت از تاریخچه انتزاع، سینما و هنرهای تزئینی مشتق شده اند. با توجه به گرایش آنها به پیچیدگی بصری، نقاشی های در معرض دید، سوژه های خود را به سمت سازش یا کاهش معنا سوق نمی دهند، زیرا لایه هایی از خوانش های متعدد را پیشنهاد می کنند، که در آن انتظار می رود پاسخ بیننده نیز در جهت های مختلف کشیده شود.

عنوان، نوسان، اشاره ای به وضعیت شتاب یافته توجه دارد که در آن آگاهی فرد در یک حالت شار ثابت بین چندین نقطه مرجع است. فرض اصلی نمایشگاه این است که نه تنها یک نقاشی می تواند همزمان انتزاع و بازنمایی باشد، بلکه می تواند چندین نوع انتزاع و بازنمایی را همزمان با هم ترکیب کند.

در دوگانه تمثیلی پیچیده ویلیام ویلاونگو، تابستان و زمستان، سوژه زن ایستاده هم یک شکل جامد است و هم شبحی از یک فضای خالی - فضای خالی که از طریق آن می توان به آسمان شب خیره شد. اطراف او را هم پوشش گیاهی قابل قبول از نظر گیاه شناسی و هم با رنگ های فانتزی چند رنگی احاطه شده است که هر دو دارای سطوح یکسانی از قابل قبول بودن هستند. در مقابل، تصاویر ترکیبی چند صفحه ای آدام سیویانوویچ، که به نظر می رسد دارای جلوه های متحرک یک دوربین فیلم برداری هستند، تمایل دارند از یک حالت نقاشی به حالت دیگر در یک نقاشی واحد بپرند، زیرا کارتون ها، رسانه های جمعی، هنر آکادمیک و آثار واقعی را با هم ادغام می کنند. اسناد تاریخی

به نظر می رسید که نقاشی های الیوت گرین تفاوت بین انتزاع و نمایندگی را تقسیم می کند ، زیرا او یک پا را که به طور مربعی در هر اردوگاه کاشته شده است ، نگه می دارد. اخیراً به نظر می رسد که وی کل تاریخچه تصویری مناظر ساحلی را به دست آورده است و با موفقیت به نقاشی می رسد که می تواند کاملاً از آن لذت ببرد بدون اینکه هرگز به عنوان متناسب با ژانر مستقر شناخته شود. با نقاشی های لیزا ساندیتز از مرزهای جنوبی و شمالی ، ما از نظر احشایی از جنبه های بارگذاری شده از مرزی در زمان سرسخت ضد مهاجرت یادآوری می کنیم ، اما دشوار است که انگشت خود را بر روی آنچه که در مورد این نقاشی ها شرور است ، قرار دهیم. به یک معنا ، آنها همچنین به عنوان بداهه های قدرتمند رنگ و بافت کاملاً لذت بخش هستند ، اما تنش با افراد گاه بارگذاری شده آنها غیرقابل انکار است.

اگرچه گاهی اوقات می تواند به نظر برسد که نقاشی معاصر واقعاً به موضوعی غیر از خودش احتیاج ندارد ، اما نقاشان به طور کلی در یک زمینه خود انتخابی از پیشانی های سبک ، گروه عالی و معاصر جوان غوطه ور هستند. از آنجا که نقاشی به امکانات ورودی های متعدد که توسط رسانه های دیجیتال باز شده است ، نزدیکتر می شود ، مرزهای بین نمایندگی و عدم حضور آن از این است که احتمالاً همچنان به حل و فصل قبل از چشمان ما ادامه می یابد.