APRA توضیح می دهد: دارایی های دارای ریسک

به منظور محافظت از سپرده گذاران در برابر خطر ورشکستگی بانکی ، APRA به بانک ها و سایر سپرده های مجاز برای گرفتن موسسات برای تأمین بودجه خود با حداقل مبلغ سرمایه نیاز دارد. برای تعیین حداقل میزان سرمایه ای که باید بانک ها داشته باشد ، APRA حداقل نسبت کفایت سرمایه را تعیین می کند.

نسبت کفایت سرمایه به عنوان سرمایه واجد شرایط تقسیم شده توسط دارایی های دارای وزن ریسک محاسبه می شود.

دارایی های دارای ریسک یا RWA برای پیوند حداقل مقدار سرمایه ای که باید بانک ها داشته باشند ، با مشخصات ریسک فعالیت های وام بانک (و سایر دارایی ها) استفاده می شود. هرچه یک بانک ریسک بیشتری داشته باشد ، سرمایه بیشتری برای محافظت از سپرده گذاران لازم است.

در آخرین نسخه از APRA Insight ، ما توضیح دادیم که چه چیزی سرمایه واجد شرایط را تشکیل می دهد ، یعنی شمارنده نسبت کفایت سرمایه. در این نسخه ، ما روی مخرج نسبت یعنی دارایی های دارای ریسک ریسک تمرکز می کنیم.

در اصل ، دارایی های دارای ریسک وام و سایر دارایی های یک بانک ، وزنی (یعنی ضرب در یک درصد درصد) هستند تا سطح مربوط به ریسک ضرر در بانک را منعکس کنند. به عنوان مثال ، وام های تضمین شده توسط املاک مسکونی به طور کلی ریسک کمتری نسبت به وام کارت اعتباری ناامن در نظر گرفته می شوند. به همین ترتیب ، هرچه میزان دارایی ها و وام های با ریسک بالاتر که یک بانک دارد ، بیشتر دارایی های ریسک خود را بیشتر می کند ، و بنابراین ، میزان سرمایه ای که بانک باید برای رسیدن به حداقل نسبت کفایت سرمایه APRA داشته باشد ، بیشتر باشد.

چارچوب کفایت سرمایه استرالیا برای بانک ها بر اساس چارچوب بین المللی توافق شده بین المللی است که برخی از اصلاحات برای بهتر کردن این چارچوب به خطرات استرالیا است. ریسک اصلی منعکس شده در نسبت کفایت سرمایه برای بانک ها ، ریسک اعتباری است - یعنی خطر ضرر وام - اما خطرات دیگری مانند موارد مربوط به خطرات عملیاتی و حرکات قیمت بازار نیز ضبط می شود.

چگونه دارایی های دارای ریسک برای ریسک اعتباری محاسبه می شود

دارایی های دارای ریسک به گونه ای طراحی شده اند که پاسخگوی تغییرات در کیفیت و ترکیب سبد وام یک بانک باشند. در رکود اقتصادی ، با افزایش ریسک اعتباری ، انتظار می رود دارایی های دارای وزن ریسک نیز تا حدی افزایش یابد.

دو رویکرد گسترده برای محاسبه دارایی های دارای ریسک اعتباری وجود دارد:

1. رویکرد استاندارد ، و
2. رویکرد داخلی مبتنی بر رتبه بندی (IRB).

به طور معمول ، فقط بانکهای بزرگتر دارای تخصص و زیرساخت های لازم برای استفاده از رویکرد IRB هستند. با این حال ، تحت هر دو رویکرد ، دارایی های دارای ریسک به طور گسترده ای به عنوان وزن خطر ضرب شده توسط میزان قرار گرفتن در معرض محاسبه می شوند.

وزنه های خطرناک

وزن ریسک در اصل عوامل درصد است که برای ریسک اعتباری انواع مختلف دارایی ها تنظیم می شود. براساس رویکرد استاندارد ، بانک ها باید وزن ریسک تجویز شده APRA را اعمال کنند. به عنوان مثال ، اوراق بهادار دولتی پول نقد و استرالیا در نظر گرفته می شود که خطر کمتری (صفر درصد وزن ریسک) نسبت به وام ناامن به یک تجارت (100 درصد وزن خطر) را نشان می دهد. براساس رویکرد IRB ، بانک ها مجاز به استفاده از مدل های تأیید شده APRA برای محاسبه برآورد ریسک (به عنوان مثال احتمال پیش فرض) برای ارزیابی ریسک اعتباری وام گیرندگان هستند. این تخمین های خطر سپس به عنوان ورودی در فرمول های تجویز شده APRA استفاده می شود.

مقدار قرار گرفتن در معرض

مبلغ قرار گرفتن در معرض به کل مبلغی که یک بانک به طور بالقوه می تواند در صورت پیش فرض وام گیرنده از دست بدهد ، اشاره دارد. این شامل نه تنها وجوهی است که در واقع توسط یک بانک (مبلغ برگه ترسیم شده یا متعادل) پیش می رود ، بلکه هر مبلغ اضافی را نیز برای محدودیت های توصیه شده که ممکن است بانک به صورت پیمانکاری موظف به پیشرفت در آینده باشد (برگه غیرقانونی یا خارج از ترازو) نیز شامل می شود. میزان).

برای محاسبه معادل برگه تعادل برای مبلغ برگه خارج از تعادل ، یک بانک مبلغ غیرقابل پیش بینی را با یک عامل تبدیل اعتبار ضرب می کند (که نشان دهنده احتمال نیاز به یک بانک برای پیشبرد بودجه اضافی است).

محاسبه دارایی های دارای ریسک

بانک ها دارایی های دارای وزن ریسک را با ضرب مقدار قرار گرفتن در معرض توسط وزن خطر مربوطه برای نوع وام یا دارایی محاسبه می کنند. یک بانک این محاسبه را برای تمام وام ها و دارایی های خود تکرار می کند و آنها را برای محاسبه کل دارایی های دارای ریسک اعتباری به هم می افزاید.

مثال زیر فرض می کند که یک بانک دارای کل دارایی به ارزش 100 دلار است: