blockchain Ethereum یک سوپ ابتدایی از bytecode قرارداد هوشمند است که تحت جهش و تنظیم مجدد قرار دارد. هنگامی که نشانه ERC20 تصور شد ، این بلوک ساختمانی کوچک اما مفید بلافاصله در سیستم های خام که به طور پیوسته در پیچیدگی و ابزار افزایش یافته است ، مونتاژ شد. هر بلوک ساختمانی اضافی که به مجموعه ابزار جمعی ما اضافه می شود ، نوآوری را تسریع می کند و منجر به برنامه های جدید برای قراردادهای هوشمند Ethereum می شود. برای توسعه این بلوک های ساختمانی سریعتر باید یک فلسفه استاندارد سازی و جداشدگی را در آغوش بگیریم. متأسفانه ، فرهنگ فعلی پیرامون فروش توکن انگیزه هایی را ایجاد کرده است که با این شیوه های مفید مطابقت ندارد. این امر به این دلیل است که از فروش توکن برای ایجاد اثرات شبکه در اطراف برنامه های خاص (DAPP) استفاده می شود تا بلوک های ساختمانی مشترک (پروتکل ها) که برنامه ها را امکان پذیر می کند.

پروتکل های

پروتکل های رمزنگاری

هنگام بحث در مورد blockchains ، اصطلاح "پروتکل" به طور معمول برای اشاره به مجموعه قوانین رمزنگاری اقتصادی که اجماع توزیع شده را در یک شبکه همتا به همتا حفظ می کنند ، استفاده می شود. به این معنا از این اصطلاح ، یک پروتکل در هر blockchain و یک نشانه بومی در هر پروتکل (با چند استثنا) وجود دارد. با این حال ، اجماع blockchain تنها مورد استفاده برای پروتکل های رمزنگاری اقتصادی نیست.

به طور کلی ، پروتکل های رمزنگاری اقتصادی مشوق های مالی ایجاد می کنند که شبکه ای از عوامل اقتصادی منطقی را برای هماهنگی رفتار خود در جهت تکمیل یک فرآیند سوق می دهد. یک نشانه بومی یا پروتکل به عنوان "هویج و چوب" برای هدایت رفتار استفاده می شود. مشارکت فعال در پروتکل ممکن است اختیاری باشد ، با این حال ، فرایندی که هدایت می شود بر کل شبکه تأثیر می گذارد (در زمینه یک blockchain اثبات کار: معدنچیان مسئول تأمین امنیت کل شبکه هستند ، فقط یک زیر مجموعه از گره ها معدنچی هستند ،کل شبکه از طریق تورم یارانه کارگران را یارانه می دهد).

پروتکل های شبکه

ارتباط بین گره ها را تسهیل کنید. ارزش پروتکل شبکه در قابلیت تعامل است و مشوق های مالی مصنوعی برای بدست آوردن ارزش هر گره لازم نیست.

پروتکل های تعبیه شده در قراردادهای هوشمند

قراردادهای هوشمند Ethereum یک مجرای ایده آل برای پروتکل های رمزنگاری اقتصادی و شبکه است. این بخش های منطق به صورت آماری تایپ شده به محیطی مستقر می شوند که مکانیسم های شبکه و اجماع در حال حاضر توسط مشتری Ethereum اداره می شوند و جایی که شبکه جهانی همسالان Ethereum می تواند بلافاصله به عملکرد یک قرارداد بپردازد. با قرار گرفتن در معرض رابط عمومی (قرارداد ABI) ، آنها می توانند به گونه ای طراحی شوند که به عنوان زیرساخت های عمومی که سایر قراردادهای هوشمند وارد آن می شوند ، خدمت کنند. قراردادهای هوشمند همچنین قادر به کنترل دارایی های دیجیتال و اجرای سیاست های پولی خود هستند و به توسعه دهندگان این امکان را می دهند تا مشوق های مالی پیچیده ای را ایجاد کنند که ممکن است برای هدایت پروتکل های رمزنگاری شده استفاده شود. در حقیقت ، مکانیسم اجماع اثبات سهام آینده اتریوم Casper در یک قرارداد هوشمند اجرا می شود.

اگر قراردادهای هوشمند می توانند به عنوان پروتکل در بالای blockchain اتریوم خدمت کنند ، باید اصطلاحات خاص تری را برای توصیف آنها اتخاذ کنیم. شاید پروتکل های "غیر بومی" پروتکل های رمزنگاری و شبکه. بنابراین پروتکل های غیر بومی به نظر می رسند ، و چگونه آنها با برنامه های غیر متمرکز تفاوت دارند؟این شاید به بهترین شکل با یک مثال نشان داده شود.

برنامه ها در مقابل پروتکل ها

Augur یک برنامه پیش بینی غیر متمرکز است که در بالای دو پروتکل ساخته شده است: یک پروتکل اوراکل غیر متمرکز و پروتکل مبادله. پروتکل غیر متمرکز اوراکل یک پروتکل رمزنگاری غیر بومی است که برای هماهنگی شبکه ای از گره ها برای ایجاد اجماع پیرامون نتایج حوادث دنیای واقعی با ارائه گره ها با مشوق های مالی از طریق نشانه های شهرت (Rep) استفاده می شود. پروتکل Exchange یک پروتکل شبکه غیر بومی است که سیگنالینگ بین خریداران و فروشندگان را تسهیل می کند و به آنها امکان می دهد نشانه های بین یکدیگر را جابجا کنند و در معرض نتایج پیش بینی بازار قرار بگیرند. توجه کنید که

• عملکرد هر پروتکل مستقل از دیگری است ،
• مجموعه گره هایی که از هر پروتکل استفاده می کنند لزوماً با هم همپوشانی ندارند و
• هر پروتکل می تواند برای انواع برنامه های کاربردی غیر مرتبط با بازارهای پیش بینی استفاده شود.

این خصوصیات اجازه می دهد پروتکل ها از یکدیگر جدا شوند و از هر کاربردی یا مورد استفاده خاص استفاده شوند.

سکه های برنامه

برنامه های غیرمتمرکز (DAPP) به طور کلی نیازی به یک نشانه بومی ندارند تا به همان معنایی که یک پروتکل رمزنگاری اقتصادی انجام می دهد ، عمل کنند. در عوض ، DAPP ها با تسهیل دسترسی به پروتکل ها ارزش ایجاد می کنند و کاربران نهایی هزینه های معامله را برای این راحتی می پردازند. یک ساختار تشویقی سکه برنامه معقول ممکن است شبیه باشد

• اشتراک یا عضویت دیجیتالی که در ازای کاهش هزینه های معامله یا صفر به کاربران نهایی فروخته می شود (به توکن DVIP سرمایه غیرمتمرکز مراجعه کنید) یا ترجیحاً بیشتر
• سهام دیجیتال سهام عدالت که در ازای بخشی از سود آینده DAPP به سرمایه گذاران فروخته می شود (ممکن است در قراردادهای هوشمند یا توافق نامه ای الزام آور رمزگذاری شود).

متأسفانه به دلیل مقررات اوراق بهادار ، برای توسعه دهندگان DAPP دشوار است که از طریق فروش عمومی اوراق بهادار ثبت نشده ، پول خود را در blockchain جمع کنند. بنابراین ، در حالی که سکه های برنامه سهام ممکن است منطقی ترین مشوق ها را برای توسعه دهندگان DAPP و سرمایه گذاران به طور یکسان فراهم کنند ، در حال حاضر برای ساختار سکه های برنامه از این طریق بسیار خطرناک است.

گفته می شود ، فروش جمعیت عمومی یک منبع غیرقابل مقاومت برای بودجه برای توسعه دهندگان DAPP است و شرکت های سرمایه گذاری سنتی که تازه شروع به فرو رفتن پای خود به دنیای دارایی های دیجیتال می کنند ، گزینه های قابل اعتماد زیادی وجود ندارد. مرحله بعدی منطقی برای یک توسعه دهنده DAPP این است که با فروش یک نشانه که با دقت ساختار یافته است ، راهی برای فروش جمعیت عمومی اتر پیدا کنید تا از طبقه بندی به عنوان یک امنیت جلوگیری شود. چارچوب حقوقی اوراق بهادار Coinbase برای نشانه های blockchain تلاش می کند تا برخی از تفاوت های بین "نشانه های blockchain" (که من معتقدم به معنای نشانه های پروتکل رمزنگاری غیر بومی) و اوراق بهادار است. به نظر می رسد عملکرد یا ابزار ویژگی های کلیدی است که "نشانه blockchain" را از یک امنیت مالی متمایز می کند:

نشانه ای که عملکرد خاصی دارد که فقط برای دارندگان توکن در دسترس است ، به منظور دسترسی به آن عملکرد ، بیشتر خریداری می شود و کمتر با انتظار سود خریداری می شود.

یک مشکل بیش از حد محدود

پس از طی کردن این مسیر پیچیدگی مشوق ها ، فرصت ها و محدودیت ها ، توسعه دهندگان DAPP در نهایت ایجاد سکه های برنامه ای را ایجاد می کنند که مستقیماً در سیستم اساسی قراردادهای هوشمند DAPP خود به نام "عملکرد" یا "ابزار" همراه هستند ، اما این در واقع خدمت نمی کندهدف عملکردی غیر از تسهیل جمع آوری کمک های مالی ضمن جلوگیری از مقررات اوراق بهادار.

در اینجا مشکل نهفته است. سکه های برنامه ای که مستقیماً در سیستم DAPP از قراردادهای هوشمند همراه هستند ، پادزهر استاندارد سازی است: بسیاری از قراردادهای سفارشی و ناسازگار با سطوح مختلف کیفیت و امنیت ، همه عملکردهای یکسان را اجرا می کنند. کاربران نهایی از آن خارج می شوند؟یک سطح حمله بزرگتر ، فرآیندهای پیکربندی چندگانه ، سکه های برنامه و منحنی های یادگیری برای مقابله با آن.

اثرات شبکه

پروتکل های مشترک باعث افزایش استاندارد ، جداشدن و قابلیت همکاری می شوند. خصوصیاتی که اثرات شبکه را تقویت می کند و مزایای متقابل را برای DAPP ها و کاربران نهایی آنها فراهم می کند. سکه های برنامه توسعه دهنده DAPP و مشوق های سرمایه گذار را تراز می کنند ، اما در نهایت با تکه تکه کردن کاربران با توجه به برنامه خاص که هر کاربر از آن استفاده می کند ، هزینه خالص را به شبکه تحمیل می کند. این تکه تکه شدن اثرات ارزشمند شبکه را از بین می برد و همه بدتر از آن هستند. این ممکن است با قانون Metcalfe (یک مدل کاملاً ساده لوح) نشان داده شود:

• قانون Metcalfe V ∝ N ² که V مقدار یا ابزار یک شبکه است و N تعداد کل گره ها در آن شبکه است. در مورد ما ، تعداد کل کاربران نهایی که از طریق یک یا چند DAPP به یک پروتکل دسترسی پیدا می کنند ، نشان می دهد.
• برای مجموعه ای از DAPP های شماره I = که یک پروتکل مشترک دارند ، تعداد کل کاربران نهایی توسط n = ∑ nᵢ داده می شود. از این رو نتیجه می گیرد که مقدار کل پروتکل v = ∑ vᵢ ∝ (∑ nᵢ) است.
• برای مجموعه مشابهی از DAPP ها ، هر یک پروتکل اختصاصی خود را اجرا می کنند ، کاربران نهایی به زیر شبکه های جداگانه تکه تکه می شوند. بنابراین ، تعداد کل کاربران نهایی برای هر زیر شبکه Nᵢ و مقدار ترکیبی از زیر شبکه ها V = ∑ Vᵢ ∑ (Nᵢ ²) است.
• (∑ nᵢ) ² ≥ ∑ (nᵢ ²)

افزونگی

یک استدلال متداول این است که هزینه حاشیه برخورد با یک سکه برنامه غیر ضروری به ناچار منجر به این خواهد شد که سکه برنامه از وجود خارج شود. در سطح عمیق تر ، این یک استدلال در برابر افزونگی اجرای موازی یک نوع قرارداد هوشمند است. افزونگی موازی می تواند در غیاب سکه های برنامه وجود داشته باشد. قراردادهای هوشمند موازی که فقط ETH را لمس می کنند و کاربران نهایی را به روش های دیگر "انتخاب" می کنند. استاندارد سازی پروتکل های مشترک می تواند افزونگی موازی را از بین ببرد.

افزونگی متوالی منبع دیگری از ناکارآمدی است که هنگام تهیه یک پروتکل برای شامل ویژگی های جدید در طول زمان ، ارائه می شود و شبکه کاربران نهایی را با توجه به نسخه خاص پروتکل مورد استفاده در آن قرار می دهد. بحث های زیادی در جامعه اتریوم در مورد افزونگی پی در پی یا چگونگی به حداقل رساندن آن صورت نگرفته است ، اما این امر به طور فزاینده ای مهم می شود زیرا ما سیستم های پیچیده تری از قراردادهای هوشمند را طراحی می کنیم که باید ضد آینده باشند. در مقاله بعدی من در مورد مکانیسم های به روزرسانی غیر متمرکز برای پروتکل های غیر بومی (قراردادهای هوشمند) بحث خواهم کرد و استدلال می کنم که یک راه حل بهینه ممکن است یک نشانه پروتکل را در بر بگیرد.

نتیجه گیری

سکه های برنامه و نشانه های پروتکل دو کلاس کاملاً جدا از دارایی دیجیتال هستند. نشانه های پروتکل مشوق های مالی مورد نیاز برای هدایت پروتکل رمزنگاری اقتصادی را که ممکن است در یک قرارداد هوشمند Ethereum اجرا شود ، فراهم می کند. برنامه های غیرمتمرکز صرفاً دسترسی به پروتکل ها را برای یک مورد استفاده خاص تسهیل می کند و هیچ مکانیسم رمزنگاری اقتصادی ندارد. روند فعلی DAPP های اتصال به پروتکل های اساسی آنها منجر به قراردادهای هوشمندانه اضافی می شود که هزینه های غیر ضروری را برای کاربران نهایی تحمیل می کند. برای اینکه پروتکل های غیر بومی استاندارد شوند و ضد آینده باشند ، آنها باید یک مکانیسم به روزرسانی غیرمتمرکز را در خود جای دهند. چنین مکانیسم به روزرسانی احتمالاً از نظر ماهیت رمزنگاری اقتصادی است.

همچنین ببینید:

• پشته برنامه blockchain ، Joel Monegro
• پروتکل های چربی ، جوئل مونگرو
• ارزش مدل توکن ، فرد ارسام
• سکه های برنامه و طلوع مدل تجاری غیر متمرکز ، فرد Ehrsam
• چگونه می توان پول را در یک blockchain با یک نشانه ، فرد Ehrsam جمع کرد
• نشانه های رمزنگاری و عصر آینده نوآوری پروتکل ، USV

استاندارد سازی فرآیند اجرای و تدوین استانداردهای فنی بر اساس اجماع احزاب مختلف است ... برای به حداکثر رساندن سازگاری ، قابلیت همکاری ، ایمنی ، تکرارپذیری یا کیفیت.

این مقاله تجمع افکار مختلفی است که طی شش ماه گذشته ایجاد شده است. محصول جانبی مکالمه با امیر باندیالی ، فرد ارسام ، جوی کروگ ، لیندا شی و دیگران.